Povodom obeležavanja Međunarodnog dana sećanja na žrtve Holokausta, Memorijalni centar „Staro sajmište“ i Italijanski institut za kulturu u Beogradu, u saradnji sa Ambasadom Italije u Beogradu, predstavljaju okrugli sto „Memorijali Holokausta, tamo gde tragovi prerastaju u projekat“ na kom učestvuju prof. Gvido Morpurgo sa Univerziteta IUAV u Veneciji, Mirjana Ilić, arhitekta pri Memorijalnom centru „Staro sajmište“, i dr Milovan Pizari sa Instituta za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu. Događaj će moderirati dr Krinka Vidaković Petrov, direktorka Memorijalnog centra „Staro sajmište“.
Okrugli sto se održava na italijanskom i srpskom jeziku sa simultanim prevođenjem u sredu, 28. januara u 18.00 časova u Centralnoj kuli Memorijalnog centra „Staro sajmište“.
Potreba da se problematično nasleđe Holokausta tumači kroz stvaranje memorijalnih centara proizvela je u oblasti arhitekture nužnost preispitivanja kako bi se redefinisala sredstva i metode uz pomoć kojih bi se predstavio ovaj događaj nemoguć za predstavljanje. Projektni instrumenti, koje je kodifikovala Moderna arhitektura, zapravo su zapali u krizu nakon 1945. godine, budući da Holokaust, pored toga što protivreči ideji napretka Modernizma, kao što se pokazalo, predstavlja unutrašnju komponentu povezanu sa ulogom tehnike u XX veku.
I upravo su u odnosu na te nove uslove Memorijali Holokausta formirali temu do tada nepoznatu u arhitekturi, koja je proizvela nužnost izmene paradigme prevashodno na planu odnosa između spomenika i grobova. Ovaj smer istraživanja razvio se prateći različita rešenja u Zapadnoj i Istočnoj Evropi, u pogledu metodologije i izraza, materijala i namene. To je proizvelo genealogiju projekata koji se mogu podeliti u različite oblasti intervencije, spornih oko retorike predstavljanja i potrage za „značajnim formama“: Muzeje-memorijale i Memorijale Holokausta.
Stiče se utisak da danas najnapredniji pravac istraživanja otvoren za budući razvoj predstavljaju neka od arhitektonskih dela izgrađena na mestima istrebljenja. Ona obeležavaju prelaz od statične komemoracije proistekle iz muzeološke tradicije do stvaranja narativa zasnovanog na iskustvu mesta, bez svođenja Holokausta na događaj koji se „komunicira“ retorički i „objašnjava“ kroz scenografska ili multimedijalna predstavljanja. Ovo je projektno istraživanje koje se bavi morfologijom prostora, postojećih struktura koje su preživele uništenje, i njihovim ekološkim karakteristikama.
Ovi „materijali“ čine – zajedno sa nefigurativnim svedočenjima i istorijskim dokumentima – obrasce po kojima se mogu projektovati Memorijali Holokausta sa tragovima originalnih mesta.